کتابدار بی نشان
شدم از دست این کنکور گرفتار که زد بر مدرکم مهر کتابدار یکی آمد بخندید و به من گفت برو بابا گذاشتندت سر کار یکی با یک تیریپ با کلاسی بگفت: مدرک بخواهد کار بازار ؟ یکی چونان حکیم حکمت آموز بگفت: دست از کتابداری تو بردار یکی خود خواه بدجنس زبان تیز که در قلبش نبود جز فکر آزار به نیش خندی بگفت درجمع مجلس نخواهی رفت از این مدرک سر کار به ناگه خون گرفت پیش دو چشمم بگفتم : بس کن این زشتی گفتار اگر این رشته در دنیا نمی بود تو هم بودی کنون بیکار و بی عار اگر آدم به مثل من نمی بود نشسته بودی تو نالان ته غار
| Design By : Night Skin |
قطره شود خورشيدي
باشد كه به صد سوزن نور ، شب ما را بكند
روزن روزن.
ما بي تاب ، و نيايش بي رنگ .
از مهرت لبخندي كن ، بنشان بر لب ما
باشد كه سرودي خيزد در خورد نيوشيدن تو.
ما هسته پنهان تماشاييم.
ز تجلي ابري كن ، بفرست ، كه ببارد بر سر ما
باشد كه به شوري بشكافيم ، باشد كه بباليم و
به خورشيد تو پيونديم.
ما جنگل انبوه دگرگوني.
از آتش همرنگي صد اخگر برگير ، برهم تاب ، برهم پيچ :
شلاقي كن ، و بزن بر تن ما
باشد كه ز خاكستر ما ، در ما، جنگل يكرنگي بدر
آرد سر.
چشمان بسپرديم ، خوابي لانه گرفت.
نم زن بر چهره ما
باشد كه شكوفا گردد زنبق چشم ، و شود سيراب
از تابش تو ، و فرو افتد.
بينايي ره گم كرد.
ياري كن ، و گره زن نگه ما و خودت با هم
باشد كه تراود در ما ، همه تو.
ما چنگيم: هر تار از ما دردي ، سودايي.
زخمه كن از آرامش ناميرا ، ما را بنواز
باشد كه تهي گرديم ، آكنده شويم از والا "نت"
خاموشي.
آيينه شديم ، ترسيديم از هر نقش.
خود را در ما بفكن.
باشد كه فرا گيرد هستي ما را ، و دگر نقشي
ننشيند در ما.
هر سو مرز، هر سو نام.
رشته كن از بي شكلي ، گذران از مرواريد زمان و مكان
باشد كه بهم پيوندد همه چيز ، باشد كه نماند
مرز، كه نماند نام.
اي دور از دست ! پر تنهايي خسته است.
گه گاه ، شوري بوزان
باشد كه شيار پريدين در تو شود خاموش.
